Değişim

Değişim ve dostluk

Şu son zamanlar duygusal anlamda yoğun günler yaşıyorum. 2012 senesi için pek çok şey söylendi. Çoğu olumsuzdu. Dünyanın sonu dendi, gelecek olmayacak dendi,…

Olumsuz mizaçlı pek çok kişi bunu fırsat bilip dehşet hikayeleri yarattılar kafalarında ve keyifle etraflarındakilerle paylaşmaya başladılar. Bu gruptan uzaklaşıyorum ben hemen, tahammül edemiyorum.

Ancak okuduklarımdan biri ilgimi çekmişti: 2012 senesinde pek çok şey eskisi gibi olmayacak. Bundan bazı kişiler olumlu, diğerleri olumsuz yönde etkilenecekler. Olumlu düşünen, olaylara iyi niyetle yaklaşanlar olumlu değişiklikler yaşarken, diğerleri için durum farklı olacak. Değişim kimisi için iyi, kimisi için kötü olacak, ama mutlaka gerçekleşecek…

İlginç gelmişti bana. Nasıl bir değişim acaba? Bilim kurgu filmlerinde olduğu gibi mi, yoksa ince detaylarda mı?

2011 senesi itibari ile yavaş yavaş bu değişimleri hissetmeye başladım. Tarifi zor. Net olarak belirtmek belki de yanlış, çünkü ben de tam anlayamıyorum ama hayatımda bir şeylerin değiştiğinin farkındayım. Üstelik daha da değiştirmek için karşı konulmaz bir istek var içimde. Öyle ki bazen frenlemem gerekiyor.

Günlük yaşamdaki ufak tefek alışkanlıkların değişmesinden tutun, arkadaşlıkların farklı bir formata dönüşmesi, dostlukların yaralanması ya da oluşması, inanılmaz hareketli bir yaşama geçiş ve bununla birlikte gelen yepyeni bir grup insanın hayatımda yarattığı değişikliklere kadar pek çok şey şekil değiştiriyor, yeni oluşuyor ya da yok oluyor. Ciddi bir hareketlenme var gerçekten. Adeta müthiş hareketli bir denizdeyim. Kimi zaman minik teknem devrilecek diye korkarken müthiş bir heyecanla ilerliyorum, kimi zaman denizin altındaki o nefis mercanların ve renkli balıkların beni hipnotize etmelerine izin veriyorum…

Tüm bu olanların içerisinde beni en çok etkileyen herhalde kızıcık sayesinde tanıdığım bir grup “anne”nin giderek “arkadaş” – “yakın arkadaş” noktasına gelmiş olması. Kademeli olarak oluşan bu değişim bu sene öyle bir noktaya geldi ki, hayatımda ciddi ciddi yer alır oldular güler yüzleri, gösterdikleri destek ve paylaşımları ile. Onlar “dost” kelimesini belki de beni şaşırtacak derecede hak ediyorlar.

Geçenlerde çoğuyla bir vesile ile biraraya geldiğimizde kendilerine bunu ifade etmek istedim. Her ne kadar elimdeki kadehe vurup, birkaç cümle söylemek istediğimi kendi hür irademle belirtsem de, birden bire yirmi kadar kişinin gözlerini üzerimde hissedince, o sessizlikte tam da hissettiklerimi dile getiremedim, getirmekten korktum yaşadığım duygu seli nedeniyle.

Eskiden dostluk denince ölçüm, yakınlığın yanısıra senelerdi aslında. Yani bir kişinin benim dostum olabilmesi için uzun bir süredir o kişiyi tanıyor olmam gerektiğine inanırdım. Yanlış bir yaklaşım da sayılmaz aslında, bir kişinin farklı ortamlardaki hâl ve olaylara karşı yaklaşımını görebilmek için.

Oysa şu anki bilgi ve tecrübeme bakarak sürenin o kadar da önemli olmadığına kanaat getirdim. Yakınlık, şeffaflık, net ve içten olma gibi özellikler olmazsa olmazlar ama süre artık eskisi gibi önemli değil. Bunu anlıyor, hissediyor ve her şeyden öte yaşıyorum.

Gerçek dostluk

 

Bir süre önceki duygu dolu anlar ve etrafımızı saran bu harika insan grubu benim dostluk tarifimin tekrar üzerinden geçmeme vesile oldu.

Bunları sizlerle paylaşmadan önce, sizlere benden ufak bir ödev – beyin jimnastiği diyelim ya da daha sempatik olması için :) Rahat bir koltuğa gömülün ve şu soruları tek tek cevaplayın. Bakalım ne çıkacak cevaplar, belki sizi bile şaşırtacak. Kim bilir?

Dostluk nedir sizce?

Niye bazı kişiler arkadaştır da bazıları dosttur?

Kadınların dostluk tarifiyle erkeklerinki farklı mıdır? (Karşı cinsten birine sorun, bakalım ne cevap gelecek.)

Siz gerçek dost musunuz? (Etrafta kimse yok, rahatlıkla cevap verebilirsiniz. Kendi kendinize itiraf edin eğer değilseniz de…)

Dostların mutlaka birbirlerine benzemesi gerekir mi? Çok farklı yapıda iki kişi dost olabilir mi?

Dostunuz gerçekten sizin farklı bir görüntünüz, değişik bir versiyonunuz mudur?

“Bana arkadaşını söyle, sana kim olduğunu söyleyeyim” sözü doğru mudur?

Bu soruları ben de kendime soruyorum bazen. (Cevapları bende saklı :))

Ama yaptığım dostluk tarifini sizlerle paylaşacağım, merak etmeyin:

Dostluk;

Her şeyden önce sıcaklıktır harika bir gülümseme ile birlikte gelen.

İçtenliktir, açık saklamaya çalışmadan, olduğu gibi gösterebilmektir kendini, iyisiyle kötüsüyle.

“Ben” değil “sen”dir çoğu zaman, ama gerektiğinde o saf “ben” i de paylaşabilmektir.

Karşısındakinin aklına gelmeyeni düşünebilmek, bunu da karşısındakine o farkında olmadan düşündürtebilmektir kredi almaya gerek duymadan.

Bir hedefe doğru tırmanırken arkadan destek vermektir, ayak kayınca aşağı çekmek değil, yukarı itmektir.

Anlayıştır, anlayıştır, anlayıştır.

Saygıdır, sevgidir, ikisinin karışımı hislerin muhteşem kokteylidir.

Karşısındakinin nefes almasını sağlamaktır, boğmak değildir.

Kahkahadır, paylaşımdır, keyiftir.

Tüy kadar hafif, demir kadar yoğun olabilmektir.

Birlikteliktir, manen veya fiziken. En yakınlarım, uzun süre görüşemesem de kaldığım yerden dostluğuma devam edebildiklerimdir.

Ölçüp biçmek değildir eldekileri. Yaşamaktır, tadına varmaktır sadece.

Kollarını açmak, sevgiyle sarılmaktır (bunu yazıldığı anlamıyla söylüyorum – dokunmak çok önemli bence, sarılmak, yakın dostunu bağrına basmak,…)

Eleştirmemek için dilini ısırmaktır, hele de karşındaki zaten dağılmış durumdaysa.

Öte yandan zamanında ve dozunda doğru yolu gösterebilmektir.

Orada olmaktır, yaz, kış, sabah, akşam,… İhtiyaç olduğunda sığınılacak bir liman olabilmektir, ölçüp biçmeden,… Sadece orada olmaktır.

Sıcaklık, içtenlik, saflık ve düz olmaktır dostuk…

Yani en azından benim için…

 

8 Yorum
  1. devrim
    13 Mayıs 2011 | 10:33

    ne güzel yazmışsın…içim ısındı:)

  2. Çağdaş Ünal
    13 Mayıs 2011 | 11:00

    “İnsanlara, ateşe dost olduğun gibi dost ol. Ateşten faydalan fakat seni yakmasından sakın.”

    Şu sözü daha önce bilseydim hiç ateşin üstüne oturur muydum? :).

    Dost edinmektense dostça davranan iyi arkadaşlardan yanayım. Eski dostluklarda samimiyetin dozu kaçar, yaptığın dostluk değil sanki ateş dansı olur. İnsan değişmeden yapamaz. Zaman geçerken 100 ortak yönünden 10 yıl sonra 10 tane kalır. Bir bakarsın sana uymayan biriyle dost kalmışsın. Daha denize düşmeden yılana sarılmışsın. Onca yanık için bir deniz ararsın. Karada bulamadıysan yılanı, denizde tanışırsın…

    Bu yüzden iyi arkadaşla ortak yönlerin eski dostundan fazladır. Beraber geçirdiğin vakit daha özenlidir. Kontrollü davranmak normaldir. Ayıplanmaz. Böylece kuyun kazılmaz. Yılanla hoş beş olunmaz. Zaten bir tatlı sözle yılan da delikten çıkmaz. Önemli olan kendini bilmektir, bilmeyenden halt olmaz. Bir gemide beşikten mezara kadar aynı tayfa kalmaz.

  3. Defne Ongun Müminoğlu
    13 Mayıs 2011 | 14:01

    Çok doğru Çağdaş. Bazen insan varolan ancak fazlasıyla değişime uğramış ve kopmuş bazı dostlukları sürüklemeye çalışıyor farkında olmadan. Sonuç da hüsran oluyor, yorgunluk oluyor… Zaten insana gerçek anlamıyla arkadaşlık eden bir kişinin dost kategorisine geçebilmesi için tek şart zaman mıdır?

  4. Defne Ongun Müminoğlu
    13 Mayıs 2011 | 14:01

    Sağolasın Devrimciğim, içimden geldiği gibi…

  5. AYŞE
    13 Mayıs 2011 | 16:54

    içimdekileri okadar güzel dile getirmişsiiz ki …anlatamam
    dost arkandan konuşmaz bir yalnışın bir eksiğin varsa gelir yüzüne söyler çünkü senin iyiliğini ister.
    dost sadece iyi gününde değil kötü gününde de yanında olandır ….
    dost sen üzgünken gülmez
    dost bahar gibidir bence solan bir çiçeğin açmasını kuruyan dalların yeşermesini sağlar.
    neyse çok konuştum
    yazı devrim in dediği gibi içimi ısıttı
    harika!!
    peki şimdi böyle dostluklar kaldımı…?

  6. Defne Ongun Müminoğlu
    13 Mayıs 2011 | 21:11

    Ayşeciğim, olduğuna inanıyorum, inanmak istiyorum. Senin dostluk tarifin de çok güzelmiş :)

  7. Zeynep Mazıcı
    19 Mayıs 2011 | 12:29

    Defne, yazınızı okumayı bitirdiğimde gözlerim sırılsıklamdı. Benim herkese anlatıp durduğum ne varsa sanki özellikle yazıp da okuyayım diye yollamışsınız bana. Ben insanların böyle davranabileceklerine can-ı yürekten inanan birisiyim.
    Evet, zor…
    Evet, risk almayı gerektiriyor belki de…
    Ama sahici insan olmanın başka yolu da yok bana sorarsanız. Hep kendimizi korumaya çalışarak sahici, samimi ve içten ilişkiler kurmak mümkün mü? Bence değil.
    Mümkün diyenlere hep sormak istemişimdir: Kendinizi bir insanın dibe batıran acılarına, göklere uçuran sevinçlerine açabiliyor musunuz?
    Bu bahsettiğim empatiden başka bir şey…
    Bu; gönülden hissetmek…
    Bu başka birisinin derin acılarının ve derin sevinçlerinin senin kabulllenmekte zorlandığın ve içindeki karakollara kilitlediğin kendi derin acılarınla ve derin sevinçlerinle yüzleşmene yol açmasını kabul etmek…
    Gerçek, sahici yakınlık; dönüştürücü, sarsıcı, kendine getiricidir çünkü. Dostunuzun yüzüne baktığınızda gördüğünüz aynada kendinizi olduğunuz gibi kabullenmeyi öğrenirsiniz aslında.
    Tam da bu nedenle zordur çok esaslı dost olmak…
    Çırılçıplak olmayı gerektirir çünkü…
    Ruhunuzu soymadan sahici olamazsınız…
    İlk adımı atıp kırılmayı göze almak mangal gibi yürek ister. Ve bu kadar cesur insanların ödülü herşeye rağmen hep büyüyen insanlıklarıdır.
    Garanti bekleyerek sevmek; ruhlarımızı uzaklaştırıp bizden, her birimizi kuru birer yaprağa çevirir. O yaprağın damarlarındaki suyu besleyen tek şey kırılabilmeyi göze alacak kadar içten ve samimi olmaktır.
    Gülüşümüzde, bakışımızda, dokunuşumuzda kırılmak riskini alarak içten ve samimi olmak…

    Sevgilerimle…

    Zeynep Mazıcı

  8. Defne Ongun Müminoğlu
    19 Mayıs 2011 | 13:02

    Ne kadar güzel ifade etmişsiniz duygularınızı. İçtenlikle benimle paylaştığınız için çok ama çok teşekkürler. Sevgilerimle :)

Yorumunuzu Yazın

Değişim

Değişim ve dostluk

Şu son zamanlar duygusal anlamda yoğun günler yaşıyorum. 2012 senesi için pek çok şey söylendi. Çoğu olumsuzdu. Dünyanın sonu dendi, gelecek olmayacak dendi,…

Olumsuz mizaçlı pek çok kişi bunu fırsat bilip dehşet hikayeleri yarattılar kafalarında ve keyifle etraflarındakilerle paylaşmaya başladılar. Bu gruptan uzaklaşıyorum ben hemen, tahammül edemiyorum.

Ancak okuduklarımdan biri ilgimi çekmişti: 2012 senesinde pek çok şey eskisi gibi olmayacak. Bundan bazı kişiler olumlu, diğerleri olumsuz yönde etkilenecekler. Olumlu düşünen, olaylara iyi niyetle yaklaşanlar olumlu değişiklikler yaşarken, diğerleri için durum farklı olacak. Değişim kimisi için iyi, kimisi için kötü olacak, ama mutlaka gerçekleşecek…

İlginç gelmişti bana. Nasıl bir değişim acaba? Bilim kurgu filmlerinde olduğu gibi mi, yoksa ince detaylarda mı?

2011 senesi itibari ile yavaş yavaş bu değişimleri hissetmeye başladım. Tarifi zor. Net olarak belirtmek belki de yanlış, çünkü ben de tam anlayamıyorum ama hayatımda bir şeylerin değiştiğinin farkındayım. Üstelik daha da değiştirmek için karşı konulmaz bir istek var içimde. Öyle ki bazen frenlemem gerekiyor.

Günlük yaşamdaki ufak tefek alışkanlıkların değişmesinden tutun, arkadaşlıkların farklı bir formata dönüşmesi, dostlukların yaralanması ya da oluşması, inanılmaz hareketli bir yaşama geçiş ve bununla birlikte gelen yepyeni bir grup insanın hayatımda yarattığı değişikliklere kadar pek çok şey şekil değiştiriyor, yeni oluşuyor ya da yok oluyor. Ciddi bir hareketlenme var gerçekten. Adeta müthiş hareketli bir denizdeyim. Kimi zaman minik teknem devrilecek diye korkarken müthiş bir heyecanla ilerliyorum, kimi zaman denizin altındaki o nefis mercanların ve renkli balıkların beni hipnotize etmelerine izin veriyorum…

Tüm bu olanların içerisinde beni en çok etkileyen herhalde kızıcık sayesinde tanıdığım bir grup “anne”nin giderek “arkadaş” – “yakın arkadaş” noktasına gelmiş olması. Kademeli olarak oluşan bu değişim bu sene öyle bir noktaya geldi ki, hayatımda ciddi ciddi yer alır oldular güler yüzleri, gösterdikleri destek ve paylaşımları ile. Onlar “dost” kelimesini belki de beni şaşırtacak derecede hak ediyorlar.

Geçenlerde çoğuyla bir vesile ile biraraya geldiğimizde kendilerine bunu ifade etmek istedim. Her ne kadar elimdeki kadehe vurup, birkaç cümle söylemek istediğimi kendi hür irademle belirtsem de, birden bire yirmi kadar kişinin gözlerini üzerimde hissedince, o sessizlikte tam da hissettiklerimi dile getiremedim, getirmekten korktum yaşadığım duygu seli nedeniyle.

Eskiden dostluk denince ölçüm, yakınlığın yanısıra senelerdi aslında. Yani bir kişinin benim dostum olabilmesi için uzun bir süredir o kişiyi tanıyor olmam gerektiğine inanırdım. Yanlış bir yaklaşım da sayılmaz aslında, bir kişinin farklı ortamlardaki hâl ve olaylara karşı yaklaşımını görebilmek için.

Oysa şu anki bilgi ve tecrübeme bakarak sürenin o kadar da önemli olmadığına kanaat getirdim. Yakınlık, şeffaflık, net ve içten olma gibi özellikler olmazsa olmazlar ama süre artık eskisi gibi önemli değil. Bunu anlıyor, hissediyor ve her şeyden öte yaşıyorum.

Gerçek dostluk

 

Bir süre önceki duygu dolu anlar ve etrafımızı saran bu harika insan grubu benim dostluk tarifimin tekrar üzerinden geçmeme vesile oldu.

Bunları sizlerle paylaşmadan önce, sizlere benden ufak bir ödev – beyin jimnastiği diyelim ya da daha sempatik olması için :) Rahat bir koltuğa gömülün ve şu soruları tek tek cevaplayın. Bakalım ne çıkacak cevaplar, belki sizi bile şaşırtacak. Kim bilir?

Dostluk nedir sizce?

Niye bazı kişiler arkadaştır da bazıları dosttur?

Kadınların dostluk tarifiyle erkeklerinki farklı mıdır? (Karşı cinsten birine sorun, bakalım ne cevap gelecek.)

Siz gerçek dost musunuz? (Etrafta kimse yok, rahatlıkla cevap verebilirsiniz. Kendi kendinize itiraf edin eğer değilseniz de…)

Dostların mutlaka birbirlerine benzemesi gerekir mi? Çok farklı yapıda iki kişi dost olabilir mi?

Dostunuz gerçekten sizin farklı bir görüntünüz, değişik bir versiyonunuz mudur?

“Bana arkadaşını söyle, sana kim olduğunu söyleyeyim” sözü doğru mudur?

Bu soruları ben de kendime soruyorum bazen. (Cevapları bende saklı :))

Ama yaptığım dostluk tarifini sizlerle paylaşacağım, merak etmeyin:

Dostluk;

Her şeyden önce sıcaklıktır harika bir gülümseme ile birlikte gelen.

İçtenliktir, açık saklamaya çalışmadan, olduğu gibi gösterebilmektir kendini, iyisiyle kötüsüyle.

“Ben” değil “sen”dir çoğu zaman, ama gerektiğinde o saf “ben” i de paylaşabilmektir.

Karşısındakinin aklına gelmeyeni düşünebilmek, bunu da karşısındakine o farkında olmadan düşündürtebilmektir kredi almaya gerek duymadan.

Bir hedefe doğru tırmanırken arkadan destek vermektir, ayak kayınca aşağı çekmek değil, yukarı itmektir.

Anlayıştır, anlayıştır, anlayıştır.

Saygıdır, sevgidir, ikisinin karışımı hislerin muhteşem kokteylidir.

Karşısındakinin nefes almasını sağlamaktır, boğmak değildir.

Kahkahadır, paylaşımdır, keyiftir.

Tüy kadar hafif, demir kadar yoğun olabilmektir.

Birlikteliktir, manen veya fiziken. En yakınlarım, uzun süre görüşemesem de kaldığım yerden dostluğuma devam edebildiklerimdir.

Ölçüp biçmek değildir eldekileri. Yaşamaktır, tadına varmaktır sadece.

Kollarını açmak, sevgiyle sarılmaktır (bunu yazıldığı anlamıyla söylüyorum – dokunmak çok önemli bence, sarılmak, yakın dostunu bağrına basmak,…)

Eleştirmemek için dilini ısırmaktır, hele de karşındaki zaten dağılmış durumdaysa.

Öte yandan zamanında ve dozunda doğru yolu gösterebilmektir.

Orada olmaktır, yaz, kış, sabah, akşam,… İhtiyaç olduğunda sığınılacak bir liman olabilmektir, ölçüp biçmeden,… Sadece orada olmaktır.

Sıcaklık, içtenlik, saflık ve düz olmaktır dostuk…

Yani en azından benim için…

 

8 Yorum
  1. devrim
    13 Mayıs 2011 | 10:33

    ne güzel yazmışsın…içim ısındı:)

  2. Çağdaş Ünal
    13 Mayıs 2011 | 11:00

    “İnsanlara, ateşe dost olduğun gibi dost ol. Ateşten faydalan fakat seni yakmasından sakın.”

    Şu sözü daha önce bilseydim hiç ateşin üstüne oturur muydum? :).

    Dost edinmektense dostça davranan iyi arkadaşlardan yanayım. Eski dostluklarda samimiyetin dozu kaçar, yaptığın dostluk değil sanki ateş dansı olur. İnsan değişmeden yapamaz. Zaman geçerken 100 ortak yönünden 10 yıl sonra 10 tane kalır. Bir bakarsın sana uymayan biriyle dost kalmışsın. Daha denize düşmeden yılana sarılmışsın. Onca yanık için bir deniz ararsın. Karada bulamadıysan yılanı, denizde tanışırsın…

    Bu yüzden iyi arkadaşla ortak yönlerin eski dostundan fazladır. Beraber geçirdiğin vakit daha özenlidir. Kontrollü davranmak normaldir. Ayıplanmaz. Böylece kuyun kazılmaz. Yılanla hoş beş olunmaz. Zaten bir tatlı sözle yılan da delikten çıkmaz. Önemli olan kendini bilmektir, bilmeyenden halt olmaz. Bir gemide beşikten mezara kadar aynı tayfa kalmaz.

  3. Defne Ongun Müminoğlu
    13 Mayıs 2011 | 14:01

    Çok doğru Çağdaş. Bazen insan varolan ancak fazlasıyla değişime uğramış ve kopmuş bazı dostlukları sürüklemeye çalışıyor farkında olmadan. Sonuç da hüsran oluyor, yorgunluk oluyor… Zaten insana gerçek anlamıyla arkadaşlık eden bir kişinin dost kategorisine geçebilmesi için tek şart zaman mıdır?

  4. Defne Ongun Müminoğlu
    13 Mayıs 2011 | 14:01

    Sağolasın Devrimciğim, içimden geldiği gibi…

  5. AYŞE
    13 Mayıs 2011 | 16:54

    içimdekileri okadar güzel dile getirmişsiiz ki …anlatamam
    dost arkandan konuşmaz bir yalnışın bir eksiğin varsa gelir yüzüne söyler çünkü senin iyiliğini ister.
    dost sadece iyi gününde değil kötü gününde de yanında olandır ….
    dost sen üzgünken gülmez
    dost bahar gibidir bence solan bir çiçeğin açmasını kuruyan dalların yeşermesini sağlar.
    neyse çok konuştum
    yazı devrim in dediği gibi içimi ısıttı
    harika!!
    peki şimdi böyle dostluklar kaldımı…?

  6. Defne Ongun Müminoğlu
    13 Mayıs 2011 | 21:11

    Ayşeciğim, olduğuna inanıyorum, inanmak istiyorum. Senin dostluk tarifin de çok güzelmiş :)

  7. Zeynep Mazıcı
    19 Mayıs 2011 | 12:29

    Defne, yazınızı okumayı bitirdiğimde gözlerim sırılsıklamdı. Benim herkese anlatıp durduğum ne varsa sanki özellikle yazıp da okuyayım diye yollamışsınız bana. Ben insanların böyle davranabileceklerine can-ı yürekten inanan birisiyim.
    Evet, zor…
    Evet, risk almayı gerektiriyor belki de…
    Ama sahici insan olmanın başka yolu da yok bana sorarsanız. Hep kendimizi korumaya çalışarak sahici, samimi ve içten ilişkiler kurmak mümkün mü? Bence değil.
    Mümkün diyenlere hep sormak istemişimdir: Kendinizi bir insanın dibe batıran acılarına, göklere uçuran sevinçlerine açabiliyor musunuz?
    Bu bahsettiğim empatiden başka bir şey…
    Bu; gönülden hissetmek…
    Bu başka birisinin derin acılarının ve derin sevinçlerinin senin kabulllenmekte zorlandığın ve içindeki karakollara kilitlediğin kendi derin acılarınla ve derin sevinçlerinle yüzleşmene yol açmasını kabul etmek…
    Gerçek, sahici yakınlık; dönüştürücü, sarsıcı, kendine getiricidir çünkü. Dostunuzun yüzüne baktığınızda gördüğünüz aynada kendinizi olduğunuz gibi kabullenmeyi öğrenirsiniz aslında.
    Tam da bu nedenle zordur çok esaslı dost olmak…
    Çırılçıplak olmayı gerektirir çünkü…
    Ruhunuzu soymadan sahici olamazsınız…
    İlk adımı atıp kırılmayı göze almak mangal gibi yürek ister. Ve bu kadar cesur insanların ödülü herşeye rağmen hep büyüyen insanlıklarıdır.
    Garanti bekleyerek sevmek; ruhlarımızı uzaklaştırıp bizden, her birimizi kuru birer yaprağa çevirir. O yaprağın damarlarındaki suyu besleyen tek şey kırılabilmeyi göze alacak kadar içten ve samimi olmaktır.
    Gülüşümüzde, bakışımızda, dokunuşumuzda kırılmak riskini alarak içten ve samimi olmak…

    Sevgilerimle…

    Zeynep Mazıcı

  8. Defne Ongun Müminoğlu
    19 Mayıs 2011 | 13:02

    Ne kadar güzel ifade etmişsiniz duygularınızı. İçtenlikle benimle paylaştığınız için çok ama çok teşekkürler. Sevgilerimle :)

Yorumunuzu Yazın