Geçtiğimiz hafta yaklaşık aynı zamanlarda gelen yardım talepleri için koşuşturma içerisindeydim. Biri Tarsus Amerikan Kolejli bir kardeşim olan Müge‘den geldi. Zamanında Müge’nin yanında çalışmış, şimdi Muş’ta bir ilköğretim okulunda öğretmenlik yapan genç bir hanımın nazik ricasını iletti bizlere sağolsun. Çocuklar için okuma ve referans kitapları, her çeşit kırtasiye malzemesi, okul için gerekebilecek pek çok malzeme, kıyafet vs. gibi uzun…

Bir dilek tutsanız ilk ne olurdu? En başta, ilk anda aklınıza gelen şey nedir? Sizce bu hayatta sizi en çok ne mutlu eder? Sağlık? Mutluluk? Başarı? Ekonomik refah? Huzur? Güzellik? … Ne zor bir soru değil mi? İnsanın bir tane dilek dileme şansı olsa, ne dileyeceğini şaşırıyor. Aklına pek çok dilek geliyor, pek çoğu diğeri…

Yapılan araştırmalar paylaşmanın aslında insanın doğasında olmadığını, sosyal anlamda “öğretilen” bir şey olduğunu belirtir. Öncelikle biz ebeveynler çocuklarımıza paylaşmanın “güzel” bir şey olduğunu öğretmeye çabalarız. Hatta onları zorladığımız anlar da olur. Onlar içinse eşyaları son derece kıymetlidir. “Senin oyuncağın benim oyuncağım. Benim oyuncağım yine benim oyuncağım” felsefesini benimsemiş çocuklara aksini anlatabilmek zor ve zaman isteyen…

Hani hep diyoruz ya, çocuklarımıza yardımlaşmayı, paylaşmayı öğretmemiz gerek diye… Bunu kimi zaman bir arkadaşıyla teke tek oyun oynarken, bazen de okulda, yuvada, bir davette bir grup akranıyla birlikteyken öğretmeye çalışıyoruz. Fakat bence tüm bu sistemlere ek olarak, ihtiyacı olan çocuklara kendilerinin artık kullanmadığı eşyaları hediye etmelerini öğretmek, hem de bu kadar küçük yaştan itibaren…