Geçenlerde bir adam başkasına kızmış ağzına geleni söylüyordu sokak ortasında. Söz konusu olan küfürse, nedense erkekler hep “anaları” işin içine katıyorlar. “Ana” ve “avrat” kelimelerini peş peşe kullanıyorlar. Bu da en büyük küfür oluyor.

“0 km.Bızdıklar”ın çıkış noktası ebeveyn olarak kendimize gülebilmekti aslında. Özellikle bekâr ve çocuklu olmayan bir kişi için hem konuştuklarımız, hem de odak noktamız oldukça farklı ve belki de bir o kadar saçma olabiliyordu.

Geçenlerde Hürriyet yazarlarından Nuran Çakmakçı “Zorba ve zorbalığa uğrayan çocuğa nasıl davranmalı” başlıklı bir yazı kaleme almıştı. Başlık dikkatimi çekti, zira çok yakın bir arkadaşımın henüz altı yaşındaki oğlu bu konuda sıkıntı çekiyordu. Sorun olan belki de sadece bir tek çocuktu fakat arkadaşımın oğlunun üzerinde inanılmaz bir baskı oluşturmuştu. O kadar ki çocukcağız teneffüse çıkmak…

Kendimi, etrafıma ve olaylara karşı olumlu bir bakış açısıyla yaklaşan bir insan olarak görüyorum genelde (ama her zaman değil maalesef). Hatta ara ara ‘pembe gözlüklerim var’ diye eğlenirim kendi kendimle. Bu yapısal mı (yani doğuştan gelen bir özellik mi) yoksa zaman içerisinde edinilen bir nitelik mi bilemiyorum ama sanırım ilki daha doğru.